قرار بود سر به زیر باشیم
سربه زیر و نجیب و سربه راه
اما عزیزکم قبول کن سخت است
سخت است برای منی که سالهاست با رویات نشست و برخاست کردهام
سخت است برای منی که سالهاست آرزوت را به آغوش کشیده ام
که حالا
از من دربارهی تو بپرسند
از من دربارهی تو و رنگ چشمهات
شرمنده مهربان من، بگو چه بگویم؟
بگویم نمیدانم...؟
نوشته بود: نوشتههای بلند دردها را بهتر توصیف میکنند
نوشتم: حتی رمق بلند نوشتن ندارم، من با یک جمله از عرش به فرش میکشمت:
دوست دارمت ولی ندارمت...
هم اکنون برای تو مینویسم و همچنان تو بی خبری...
از شواهد و قرائن برمیاد که در آزمون آخر رد شدم، حالا اینکه چرا کسی جرات نمیکنه مستقیم واقعیت رو بهم بگم نمیدونم علتش چیه ولی عجیب احساس آزادی دارم ، اینکه من خود خود خودم رو در سختترین شرایط نشون دادم ، اینکه من مامور به انجام وظيفه ام نه نتیجه، این که من صد واقعیم رو رو کردم ، اینکه نپسندیدی اینکه نخواستی چیزی ازم کم نمیکنه ...
من آنچه شرط بلاغ است با تو میگویم...
اينجا كاملاً شخصي مينويسیم به دور از همه قالبهاي اجتماعي شغلي تحصيلي سياسي و خانوادگيمان...